Sprookjes worden werkelijkheid.. Welkom in WonderLand
 
IndexIndex  PortalPortal  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 You draw a line and think I won't ask for more

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Momoire

avatar

Aantal berichten : 74
Registratiedatum : 23-08-11
Woonplaats : Tralaallaaaaaaaa

Passport
Species: Fairy Tale Figure
Partner: Take me . I'm alive . But oh, you make me wanna die .x
Side: Undecided

BerichtOnderwerp: You draw a line and think I won't ask for more   di aug 23, 2011 10:34 pm

'Weet je zeker dat je die weg wel wilt vervolgen, schat?' kwetterde het vogeltje, maar ze luisterde niet. Wat boeide het de vogels waar ze heenging? Dat waren haar zaken. En voor de geïnteresseerden, ze wist exact wat ze wilde doen, en waar. Alles wat haar onde weg stond, zou haar woede niet ontkomen. 'Voor de laatste keer, jij huismus, ik ben je schat niet. Zoek een ander persoon dat je kunt gaan vervelen, ik ben je zat. Je volgt me als sinds de stadspoort. Ga gewoon weg.' Haar stem klonk lichtelijk geïrriteerd, en dat was ze dan ook. Waarom bemoeide ieder wezen, zelfs dit vogeltje, zich met háár zaken? Wie gaf ze het recht om ook maar een gesprek met haar te beginnen? Alsof ze het beter wisten. " Nooit alleen het bos in, vertrouw geen vreemden, altijd voor het donker thuis." Dingen die een kind nog kon bedenken, kreeg zij dagelijks naar haar hoofd geslingerd. 'Die godvergeten bemoeials ook.' mompelde Momoire, terwijl ze een pluk rood haar uit haar gezicht veegde.

Rozerood. Ja, dat was haar naam geweest. Voordat ze die verdomde aardman had gered. Rozewit en Rozerood. Twee namen, nooit afzondelijk van elkaar, behoorden tot twee meisjes, die nooit van elkaars zijde weken. Niemand zag de tweeling ooit ruziën, of ook maar discussiëren. Misschien kwam dat door het feit dat Rozewit een goede manipulator was geweest, en dat Rozerood in feite een geoefende vechter was. Niemand wist dat, zelfs moeder niet. Alleen zijzelf kenden de goede en de slechte kanten van elkaar. De twee spiegelbeelden, zo werden ze ook wel genoemd. Dat Rozewit altijd alle aandacht opeiste, had niemand door. Misschien, als ze de avond ervoor geen ruzie hadden gemaakt, was ze nog steeds bij haar geweest. Bij de enige die haar echt kende. Nog beter dan zijzelf, om precies te zijn. Maar Momoire had wel ruzie gemaakt, ze hadden elkaar zelfs geslagen. En nu dwaalde ze door de tuinen, met als enige herinnering aan haar vroegere naam een roos in haar rode haren. Haar blauwe ogen dwaalden over de omgeving, en genoten zowaar van wat ze zagen. Geen levende ziel te bekennen. Als je dat vogeltje uitsloot, tenminste. Een lachje gleed over haar eerst nukkige gezicht. Niets te doen, niemand die haar wat zou vragen. Of ze hier mocht zijn, wist ze niet, en of ze gewenst was... Daar twijfelde ze al helemaal over. Maar ach, ze viel niemand lastig op deze manier. Stilte drong zich op in haar oren, galmde bijna door haar lichaam. Geen fijn gevoel. Van nature was ze niet stil. Gewoon niet. Ze zong, danste, vertelde verhalen aan haar zus en zoveel meer. Van al die dingen deed ze er nog maar een. Zingen, met de stem van een nachtegaal. Zo kwam ze aan de kost, zodat ze haar moeder niet om geld hoefde te vragen. Want dat was iets wat ze zichzelf had beloofd. Ze mocht haar moeder niet om hulp vragen. Haar arme, lieve moeder, die gewoon zo graag kleinkinderen wilde. Maar haar enige twee dochters waren vertrokken. Mocht ze falen, nam Momoire zich voor, dan zou ze haar moeders wens vervullen. Trouwen en kinderen krijgen. Maar alleen als ze het ooit op zou geven. En Momoire, die gaf niet op.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Carnelian

avatar

Aantal berichten : 13
Registratiedatum : 01-09-11
Leeftijd : 24
Woonplaats : In uw etui

Passport
Species: Fairy Tale Figure
Partner: Come in, come in. So you never see the sunlight again ♥
Side: Evil

BerichtOnderwerp: Re: You draw a line and think I won't ask for more   vr sep 02, 2011 10:59 pm

Zijn stappen zo geluidloos als de schaduwen die hem haast leken te volgen. De hoed verder over zijn gezich heen gezakt dan hoorde, zijn ogen bedekt door de schaduw van de rand. Hij hoorde hier niet, dit was zijn plek niet. Maar hoewel hij gewend was aan het duister, waren de uitstapjes naar de andere plekken goed voor zijn ontwikkeling. Iemand moest in de gaten houden wat er allemaal gebeurde aan de andere kant van het licht. Zijn hand gleed langs zijn heupen opzij, waarna zijn vingers zich om de steel van een roos kromde, ging door en plukte de roos terwijl zijn huid versiert werd door de dunne straaljes bloed vanuit zijn vingertoppen; veroorzaakt door de scherpe doorn. Met een glimlach en gesloten ogen haalde hij de roos naar zijn lippen, hield de rand van de blaadjes hier tegenaan en rook de geur van de bloem. Zijn mondhoeken trokken verder omhoog toen het tot hem doordrong dat voornamelijk de lichte fleem van de ijzergeur van zijn eigen, dieprode bloed de zoete geur van de roos overwelmde. 'Gebruikelijk,' sprak zijn zware, zachte stem terwijl hij zijn oogleden een stukje optilde. Het straaldje bloed gleed langs zijn pols in zijn mouw, besmeurde het witte kant van de blouse onder het colbertje. De oude tuin van de Koningin leek nooit te veranderen, leek altijd in bloei te staan onder de handen van de onderdanen. Hoewel zijn hart er niet sneller van ging kloppen en hij voorkeur gaf aan de geur van het muffe hout in het duister was hij geen duivel die zich omwikkelde in de schaduwen, de dood vereerde en elk levend wezen de gruwelijkheid van de mensheid in diens neus wreef. Hij was.. wat was hij. Zijn blauwe ogen gleden verder omhoog, het enige geluid wat hij maakte was het ritmische getik van de edele stok in zijn vrije hand en het zacht suizende geluid van zijn lange overjas. Rode lokken trokken zijn aandacht, de kleur van bloed weerspiegelde van elke haarstreng af. Een geïrriteerde stem, harde bewegingen van het vrouwelijke, eerder meisjes achtige lichaam. Het ritmische geluid van zijn stok verstomde, zijn passen tot stilstand gebracht en zijn blik vanonder de rand van de hoed op het meisje gericht. Misschien een nieuwe toevoeging aan zijn schilderijen, een nieuwe toevoeging aan zijn kunsthal die al zo lang niet meer met een nieuw stuk was uitgebreid. Hij was geen duivel, zij waren dat. De zachte, rozige huid. De prachtige ogen. De zoete stem die over de begeerlijke lippen kwam waren het teken van de duivel. Niet dat hij zou laten merken dat hij het doorhad, ze zouden hem niet klein krijgen zoals zij dat ooit eens had gedaan. Jong, dwaas als hij was geweest. 'Oh,' weerklonk zijn zware stem haast verbaasd en zacht, zijn ogen over de bloemenstrook gericht op het meisje. 'Slaat u iedereen zo weg? Of doet u dat enkel bij uw fans?' zijn mondhoeken krulde onder de schaduw die hier net niet rijkte om, hoewel de glimlach niet hartelijk leek. Zijn ogen onzichtbaar, waardoor alles meerendeel onduidelijk bleef. Zijn hand met de roos zakte, zijn vingers bedekt met de flinterdunne streepjes bloed die een vlek vormde op het witte kant. 'Waarempel dat deze stille middag wordt gevuld met zulke woorden. En waarom is dat zo?' alsof hij op een zachte manier haar de dwang oplegde om te verklaren waarom ze hier was en zijn stilte en onderzoekingstoch verpeste. De glimlach die niet echt een glimlach was op zijn lippen, tilde zijn kin een stukje op waardoor de schaduw over zijn gezicht plots optrok en hij met zijn hoofd wat gekanteld schuin op haar neer keek. Zijn lange, zwartpaarse lokken gleden langs zijn gezicht mee, gedrappeerd over zijn schouders en verschuilde zijn ene oog. De scherpe blik van zijn andere, blauwe scherpe blik was vastgekluisterd op het meisje. Verdere emotie dan de lichte omkrulling van zijn mondhoeken was niet zichtbaar, zijn glinsterende blauwe oog emotieloos op haar neer gericht met de kleine twee meter waarbij enkel een kleine bloemenstrook hen uit elkaar hield.


Samen karakters uitpluizen? 8D
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Momoire

avatar

Aantal berichten : 74
Registratiedatum : 23-08-11
Woonplaats : Tralaallaaaaaaaa

Passport
Species: Fairy Tale Figure
Partner: Take me . I'm alive . But oh, you make me wanna die .x
Side: Undecided

BerichtOnderwerp: Re: You draw a line and think I won't ask for more   za sep 03, 2011 8:17 pm

Oh joy~

Hoe lang ze er nu al stond was ze vergeten. Niet dat het haar boeide. Ze had alle tijd van de wereld. Deze wereld, de wereld na deze wereld en de wereld voor deze wereld. Als ze bestonden, dan. Dat was een van de dingen waar ze uren over na kon denken. De werelden buiten deze hel. Deze hel van doelloos zoeken en informeren, dan de fluistering van een schaduw volgen en er vervolgens achter komen dat het slechts een illusie was. Het was vreselijk, maar ze gaf nooit op. Het ging niet om haar, niets ging om haar. Alles draaide om anderen. Dus het gaf niet als zij in een hel leefde, toch? Als mager bijpersoon had ze nooit veel belangrijks te zeggen gehad. Ze was de brutale sidekick van haar perfecte zusje geweest. En nu bleek dat ze de aandacht niet aankon. Was dat de reden dat ze bleef zoeken naar iemand die waarschijnlijk nooit meer terugkwam, of niet meer zou willen. Waarom deed ze dit eigenlijk? Om haar eigen weg te gaan, als excuus om het ouderlijk huis vroegtijdig te kunnen verlaten? Ze wist het niet. En eerlijk, ze wilde het niet eens weten. Al loog ze haar hele leven bij elkaar, domweg gelukkig was genoeg. Hoewel ze op het moment allesbehalve gelukkig was, maar dat verdrong ze. Ze had het ritmische getik van de wandelstok totaal niet door, tot het geluid stopte. Net als regen. Je negeerde het, en merkte het pas op toen het al lang opgehouden was. De stem die erna klonk, deed haar opkijken. De lokken rond haar gezicht zwierden voor haar ogen, waardoor ze er nu half doorheen keek. 'Slaat u iedereen zo weg? Of doet u dat enkel bij uw fans?' De eigenaar van de stem was een man. Dat had ze zelfs zonder beeld kunnen horen. Een lange man, met een hoed op. Dat was haar eerste indruk. Haar aquamarijnblauwe ogen gleden binnen twee seconden over hem heen, van boven naar beneden. Ouder dan zij, zwart haar, blauwe ogen. Veel meer kon ze er niet van maken. Erg goed was hij niet te zien onder die jas. Voordat ze kon antwoorden, vervolgde de man: 'Waarempel dat deze stille middag wordt gevuld met zulke woorden. En waarom is dat zo?' Momoire draaide zich nu volledig om naar de man, en hief haar hoofd een klein stukje op. 'De eerste vraag is simpel te beantwoorden. Ik sla slechts hen weg die mij in de weg staan, vliegen, lopen of op enkele manier blokkeren in wat ik wil doen. De tweede vraag is moeilijker.' Heel even trok ze een wenkbrauw op. Hoe ironisch. Ze had net nog nagedacht over waarom ze dit alles deed, en prompt kreeg ze de vraag van een compleet vreemde. Langzaam stopte ze een pluk rood haar achter haar oor, maar niet alles. Een kleine pluk zwierde nog aan de rechterkant van haar gezicht, te eigenwijs om achter haar oor te blijven zitten. 'Ik weet het namelijk ook niet.' Het kwam er vrij eerlijk uit, maar op een toon waaraan te merken was dat ze het moeilijk vond. Daarna schoot ze weer terug naar haar typische houding. Brutaal, maar op zo'n manier dat het nog net een beetje beleefd was. 'En wat deed u hier, voordat u besloot mijn gesprek af te luisteren?'
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: You draw a line and think I won't ask for more   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
You draw a line and think I won't ask for more
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
WonderLand :: The Wide World :: Blooming Gardens-
Ga naar: